zondag 26 december 2010

Monument tegen de vlakte

Mijn vader is 2 weken terug op een maandag opgenomen in het ziekenhuis.
Hartklachten.
Hij dacht dat hij s'avonds wel weer naar huis mocht maar het liep anders.
Vorige week dinsdag werd hij geopereerd en kreeg een nieuwe hartklep en "omleidingen"
Mijn vader is uit het bouwjaar van 1933 en ik heb hem altijd een monument van een man gevonden.
Volgens mij bouwen ze zulke mannen niet meer.
Hoffelijk en charmant etiquette die niet meer gehanteerd word en altijd,ook al heeft hij zijn oude broek aan,
gepoetste schoenen. Een heer herken je aan zijn gepoetste schoenen! zegt hij altijd.
Maar nu lag hij op de intensive care, te knokken voor zijn leven.
Overal slangen uit en in zijn lijf..
zijn bril op een kastje...
"pap ik ben er..." en ogen keken mij verward aan. Pijn.
Er was een monument tegen de vlakte gegaan.. mijn trotse vader...
Zoals hij daar lag...zoveel pijn..zo afhankelijk...zo kwetsbaar...
En als ik dan later weer thuis ben en ik mijn kinderen zie lachen en druk bezig zie met het voorbereiden van het kerstdiner ben ik het toch even helemaal kwijt...het kerst gevoel.

Inmiddels is het zondag tweede kerstdag en mijn vader zit al in een stoel.
Zijn longen hebben het zwaarder dan zijn hart, wat opmerkelijk goed geneest.
Hij is aangeslagen en in de war.
Ik ben in de war.
Ik zie een nieuwe zijde van mijn vader eentje waarvan ik het bestaan niet wist....
En telkens hoor ik dat ene zinnetje in mijn hoofd zingen...."er is een roos ontloken in koude winter nacht...."
Het is mogelijk....

Al het verplegend personeel wat zo onvoorstelbaar hard hun best doet om mensen te verzorgen en te verplegen en om familieleden te woord te staan en een hart onder de riem te steken...
Ik wil jullie allemaal loven voor jullie liefdevolle inzet....Engelen op aarde..ze bestaan!
Jeanet

8 opmerkingen:

  1. Jeanet, wat een verdrietig bericht, maar wat goed dat het alweer wat beter gaat met je vader. Heel veel sterkte! Lieve groetjes, Barbara

    BeantwoordenVerwijderen
  2. O Lieve Jeanet, wat een verdriet en spanning, ik leef met je mee en ken het gevoel. Het is nu drieenhalf jaar geleden dat mijn vader is gestorven, ik weet nog dat gevoel van machteloosheid om je vader zo ziek en zwak te zien, terwijl je hem zo niet kent en dit ook niet wilt. Maar helaas het gaat het in het leven niet altijd zoals wij willen.
    Ik wens je heel veel sterkte toe! En wonderen bestaan.....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sterkte voor je en beterschap voor je vader!

    Groetjes Maris

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een triest bericht, maar gelukkig is er al wat beterschap in zicht; Hopelijk komt alles goed met je vader. En inderdaad, het is pas als je zelf in een kliniek terechtkomt dat je beseft welke wonders verpleegkundigen elke dag verrichten. Veel sterkte ! Rozemie (met een pa uit 1935, ik ken het gevoel)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hallo Jeanet,Even een berichtje zodat je weet dat ik aan je denk. Veel sterkte meid.
    Liefs Rianne.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik kan mij jouw gevoel zo goed voorstellen,je eigen vader zo kwetsbaar te zien. Heel veel sterkte en ik hoop dat hij weer wat opknapt.
    groet

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Sterkte Jeanet, wat een herkenbaar verhaal, je hebt het zo mooi verwoord...
    Beterschap voor je vader.
    Groetjes Corina

    BeantwoordenVerwijderen